City Id =8

انتخاب استان

برنامه ریز

چقدر میخوای خرج کنی؟! (قیمت ها به تومان است) چیکار می خوای بکنی ؟ چقدر وقت داری؟!

پول ويزا خرج چه چيزهايي مي‌شود؟ (1396/11/23)

برخي کشورها هزينه ويزا را «ماليات» يا «عوارض ورود مسافر»، حساب مي‌کنند که درآمد حاصل از آن معمولا براي توسعه گردشگري و در زيرساخت خرج مي‌شود. سياست مالي که در ايران چندان شفاف نبوده است.

پول ويزا خرج چه چيزهايي مي‌شود؟

به گزارش بزنيم بيرون ، فصل سوم «سياست‌ها و روندهاي گردشگري سازمان‌هاي همکاري و توسعه اقتصادي  OECD» با عنوان بررسي تطبيقي سياست‌هاي مالياتي و عوارض در صنعت گردشگري، تصويري از ماليات‌هاي گردشگري در اکتبر سال ۲۰۱۳ ارائه داده که از سوي مرکز پژوهش‌هاي مجلس ترجمه شده و «در بخش ماليات‌ها، هزينه‌ها و عوارض ورود و خروج از کشورها به بررسي هزينه‌هايي پرداخته است که به طور معمول شامل افراد مي‌شود، اما در برخي موارد متصديان و يا خدمه نيز در حين ورود به يک کشور يا خروج از آن با هر وسيله حمل و نقل بايد آن را پرداخت کنند.

 
ويزا نمونه‌اي از اين موارد است، به گونه‌اي که دارنده ويزا اجازه دارد به کشور تعيين شده وارد شده، از آن خارج شود و يا براي مدت خاصي در آن بماند. شاخص‌هاي مورد نياز براي دريافت ويزا و هزينه‌هاي مربوط به آن، بسته به عوامل متعددي مي‌تواند با هم تفاوت داشته باشد که مدت اقامت، هدف از سفر، کشور مبدأ و سياست‌هاي دوجانبه مربوط به ويزا، عوارض جابه‌جايي مسافران، ترانزيت و عوارض خروج يا سوار شدن از آن جمله است.
 
اين گونه ماليات‌ها بيشتر براي پوشش هزينه‌هاي اجرايي مربوط به گمرک، مهاجرت، رفت و آمد مسافران و صدور ويزاهاي کوتاه مدت مورد استفاده قرار مي‌گيرند، اما اخيرا براي حمايت از فعاليت‌هاي بازاريابي و ترويج نيز استفاده مي‌شوند.
 
در بررسي به عمل آمده از کشورها بدون اشاره به شرايط ايران، ۲۰ کشور از ۳۰ کشور پاسخ دهنده، در سطوح ملي يک يا بيش از يک مورد، ماليات‌ مرتبط با ورودي‌ها و خروجي‌ها را شناسايي کردند. برخي از آنها «بسيار قديمي» بودند يا به عبارتي در دهه‌هاي ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بوجود آمده بودند؛ اگرچه برخي ديگر نيز از سال ۲۰۰۰ به بعد بوجود آمدند. بيشتر آنها به شکل هزينه‌هاي مرتبط با ويزا بوده که تنها پنج کشور ماليات‌هايي مرتبط با خروجي‌ها يا ترانزيت شناسايي کردند که استراليا، شيلي، مصر، نيوزيلند و پرتغال بود.
 
براي ۱۲ کشور از کشورهاي مورد بررسي (اتريش، جمهوري چک، استوني، فرانسه، مجارستان، هلند، لهستان، پرتغال، اسلواکي، اسپانيا، سوئد و سوئيس)، اولين و يا تنها ماليات موجود در اين دسته، هزينه‌هايي است که مرتبط با صدور ويزاي شينگن براي اقامت‌هاي کوتاه مدت است. درحال حاضر ۲۶ کشور عضو ناحيه شينگن هستند که اين تعداد در سال ۱۹۹۲ يعني زماني که ناحيه شينگن براي نخستين‌بار مطرح شد، تنها هفت کشور بود. ديگر اعضاي OECD  که در ناحيه شينگن قرار دارند شامل بلژيک، دانمارک، آلمان، يونان، ايسلند، ايتاليا، لوکزامبورگ، نروژ و اسلووني مي‌شوند.
 
اتحاديه اروپا سياستي مشترک براي صدور ويزاي کوتاه‌مدت اتخاذ کرده، يعني ويزاهايي که به مدت سه ماه اعتبار دارد و با صدور ويزايي به نام «ويزاي شينگن» به افراد اجازه اقامت داده مي‌شود. شهروندان کشورهاي ديگر براي سفر به منطقه شينگن به ويزا نياز دارند. اتحاديه اروپا فهرستي از کشورهايي که شهروندان آن‌ها براي ورود به ويزا نياز داشته و همين‌طور فهرستي از کشورهايي که از داشتن ويزا معاف هستند، در اختيار دارد. اين فهرست به صورت قانون تنظيم شده است. معمولا ويزاهاي کوتاه مدت صادر شده توسط کشورهاي شينگن، به دارنده خود اجازه مي‌دهد در مدت ۶ ماه، نهايت تا سه ماه به تمام ۲۶ کشور عضو سفر کند. صدور ويزا براي مقاصد بازديد و براي مدتي بيشتر از آنچه ذکر شده به قوانين ملي بستگي دارد.
 
درحال حاضر هزينه صدور ويزاهاي کوتاه مدت براي گردشگراني که در ۶ ماه و حداکثر تا سه ماه به نواحي شينگن سفر مي‌کنند، ۶۰ يورو است (افزايش آن از مبلغ ۳۵ يورو در سال ۲۰۰۷) که اين مبلغ براي کودکان بين ۶ تا ۱۲ سال ۳۵ يورو است. اين هزينه‌ها که در هنگام درخواست براي ويزا بايد پرداخت شوند، به هزينه‌هاي اداري مربوط است و اين مبلغ در دوره‌هاي مشخص، بازبيني مي‌شود.
 
۹ کشور که عضو اتحاديه اروپا نبوده، ولي با آن توافقنامه‌هاي تسهيل ويزا امضا کرده‌اند شامل آلباني، بوسني و هرزگوين، جمهوري سابق يوگوسلاوي، گرجستان، روسيه، صربستان، مولداوي و اوکراين براي ويزاهاي يکبار و چندبار ورود با هزينه‌اي به ميزان ۳۵ يورو است.
 
صدور ويزاهاي بلندمدت براي ناحيه شينگن بايد مطابق با قوانين ملي کشور مورد نظر باشد. براي مثال در جمهوري چک، هزينه مربوط به ويزاهاي بلندمدت و همينطور ترکيبي از ويزاهاي بلندمدت و کوتاه مدت، به ترتيب برابر با ۲۲۱۱ کرون و ۲۸۱۱ کرون است.
 
در استراليا، عوارض جابه‌جايي مسافران که از افراد (۱۲ سال به بالا) درحال خروج از کشور گرفته مي‌شود، براي اولين بار در سال ۱۹۷۸ به عنوان ماليات خروج دريافت شد که در سال ۱۹۹۵ به عوارض جابجايي مسافران تغيير نام داد. اين عوارض به منظور جبران هزينه‌هاي گمرک، مهاجرت و قرنطينه مسافران و همين‌طور صدور ويزاهاي کوتاه مدت از افراد گرفته مي‌شود.
 
عوارض جابجايي مسافران براي استفاده در موارد خاصي در نظر گرفته نشده است. اگرچه در سال ۲۰۱۲، دولت استراليا ۴۸.۵ ميليون دلار استراليا ناشي از عوارض، به صندوق بازاريابي آسيا و مبلغ ديگري به همين مقدار و ناشي از عوارض به توسعه منطقه‌اي صنعت گردشگري و براي کمک به افزايش کيفيت خدمات و محصولات گردشگري اين کشور، اختصاص داد. نرخ اين عوارض از ۳۸ دلار استراليا در سال ۲۰۰۸، به ۴۷ دلار در سال ۲۰۱۲ رسيد و درحال حاضر اين مبلغ ۲۲ دلار است. در پاسخ به نگراني‌هاي موجود در رابطه با اين افزايش که گفته مي‌شود رقابت‌پذيري بخش گردشگري را در استراليا تضعيف کرده است، دولت اين کشور در تاريخ ۱۱ اکتبر ۲۰۱۳ اعلام کرد؛ عوارض جابجايي مسافران در طول دوره فعاليت پارلمان فعلي تغيير نخواهد کرد.
 
جريان گردشگري بازديدکننده و اجازه سفر الکترونيکي، اين امکان را به بازديدکنندگان واجد شرايط مي‌دهد تا براي مقاصد گردشگري به استراليا سفر کرده و وارد آن کشور شوند. هزينه فعلي درخواست اجازه سفر الکترونيکي براي افرادي که از طريق اينترنت و سايت رسمي آن اقدام کنند، ۲۱ دلار استراليا است (از شهروندان کشورهاي واجد شرايط). دولت هيچ هزينه‌اي از افرادي که از طريق آژانس‌هاي مسافرتي يا هواپيمايي براي دريافت اجازه سفر الکترونيکي اقدام کنند، دريافت نمي کند، اما ممکن است اين آژانس‌ها براي کاري که انجام مي‌دهند هزينه دريافت کنند. هزينه ويزاي جريان گردشگري بازديدکننده، براي افرادي که واجد شرايط دريافت اجازه سفر الکترونيکي نيستند و از خارج از استراليا براي دريافت ويزا اقدام مي کنند، مبلغ ۱۱۵ دلار (از ۱۰۰ دلار در  سال ۲۰۰۹) خواهد بود و اگر از داخل کشور درخواست ويزا صورت بگيرد، مبلغ ۲۹۰ دلار (از ۲۴۰ دلار در سال ۲۰۰۹) دريافت مي‌شود.
 
ويزاي تعطيلات کاري، يک برنامه دوطرفه است که هدف آن پرورش هرچه بهتر روابط و تبادل فرهنگي ميان استراليا و کشورهاي همکار بوده (درحال حاضر ۱۹ کشور) و توجه آن معطوف به بزرگسالان جوان است. اين برنامه در سال ۱۹۹۵ مطرح شد و هزينه کنوني آن ۳۶۵  دلار است (از ۱۹۵ دلار در سال ۲۰۰۹) ويزاي کار و تعطيلات نيز به همين صورت يک برنامه دوجانبه براي کار و تعطيلات است که با توافق ميان ۱۰ کشور همکار بسته شد. اين برنامه در سال ۲۰۰۵ معرفي شده و مبلغ آن از ۱۹۵ دلار در سال ۲۰۰۹ به ۳۶۵ دلار درحال حاضر افزايش يافته است. هزينه‌هاي درخواست ويزا براي استراليا به صورت دوره‌اي مورد بررسي قرار گرفته و عمدتاً به صورت ساليانه، در اول ماه جولاي براي احتساب تورم نمايه سازماندهي مي‌شوند.
 
در شيلي، تمام مسافران بايد ماليات بپردازند غير از کودکان زير دو سال، مسافران ترانزيت، ديپلمات‌هاي کشورهاي به رسميت شناخته شده توسط شيلي، نمايندگاني که  براي حضور در جلسات بين‌المللي سفر مي‌کنند و خدمه پرواز. دريافت اين ماليات در سال ۲۰۰۵ شروع شده و مبلغ فعلي آن ۳۰ دلار آمريکا است (از ۲۶ دلار در سال ۲۰۰۸) و درآمد حاصل از آن صرف نگهداري از تأسيسات فرودگاه مي‌شود.
 
از سال ۲۰۰۵، هر فرد خارجي براي سفر به شيلي به صورت کوتاه مدت و با اهداف تفريحي، ورزشي، سلامت، تحصيلي، تجارت، ديدار از خانواده، مذهبي و ديگر اهداف مشابه، بايد يک ويزاي گردشگري داشته باشد. نرخ ويزاي گردشگري براي کشورهاي مختلف تفاوت دارد، البته اتباع کشورهايي که با شيلي قرارداد سفر بدون ويزا دارند به تهيه اين ويزا نيازي ندارند. يکي ديگر از مواردي که در سال ۲۰۰۵ مطرح شد، هزينه متقابل بود که براي بازديدکنندگاني که از کشورهاي آلباني، استراليا، کانادا، آمريکا و مکزيک به شيلي سفر مي‌کردند در نظر گرفته شد و مبلغ آن با توجه به هزينه‌اي که در آن کشورها دريافت مي‌شود متفاوت است.
 
در کرواسي، شهروندان خارج از کشورهاي مشخص شده، براي ورود به اين کشور به ويزاي کوتاه مدت گردشگري نياز دارند. هزينه اين ويزا که در آوريل ۲۰۱۳ مطرح شد، ۳۵ يورو بود (۶۹ يورو هم براي درخواست‌هاي فوري) و درآمدهاي حاصل از آن براي کمک به پوشش هزينه‌هاي  اجرايي مصرف مي‌شود. در راستاي ورود کرواسي به اتحاديه اروپا در تاريخ ۱ جولاي ۲۰۱۳، سيستم ويزاي اين کشور در اين تاريخ با اين سيستم در اتحاديه اروپا کاملا هماهنگ شد.
 
در کشور مصر، هر گردشگر به هنگام ورود از درگاه‌هاي ورودي بايد هزينه ويزارا  پرداخت کند. هزينه فعلي براي اين ويزا از ۱۵ دلار شروع شده و براي هر کشور بسته به هزينه‌هاي اداري به آن متفاوت خواهد بود. اين هزينه در تاريخ ۱ نوامبر ۲۰۱۳ به ۲۵ دلار افزايش يافت.
 
به همين ترتيب، عوارض خروج نيز بايد توسط گردشگراني که از مصر خارج مي‌شوند، پرداخت شود. هزينه آن در تاريخ ۱ مي ۲۰۱۳ مبلغ ۱۵ دلار بود و درحال حاضر ۲۰ دلار است. (به غير از شهرهاي شرم الشيخ و غردقه که از تاريخ ۱ نوامبر ۲۰۱۳ افزايش نرخ داشته‌اند)
 
از سال ۲۰۰۵ در رژيم اشغالگر قدس، براي پوشش هزينه‌هاي بررسي درخواست ويزا، هزينه‌اي براي ويزاي گردشگري دريافت مي‌شود. هر فردي که به عنوان گردشگر وارد اين کشور شده و کشور وي جزو تفاهمنامه لغو ويزاي رژيم اشغالگر قدس نيست، ملزم به پرداخت اين هزينه است. مبلغ فعلي اين ويزا ۹۰ شِکِل است که اين مبلغ در طي پنج سال گذشته با هيچ افزايشي روبرو نبوده است.
 
اجازه مهاجرت (ماليات غيرمهاجرتي) براي افرادي که با اهداف گردشگري سفر مي کنند، در سال ۱۹۹۹ در مکزيک مطرح شد. هزينه فعلي آن ۲۹۵ پزو است و تمام افراد خارجي که براي بازديد از مکزيک وارد آن مي شوند، بايد آن را پرداخت کنند، البته به استثناي آنهايي که از طريق زميني و براي اقامت کمتر از ۷ روز وارد مکزيک مي‌شوند. درآمدهاي بدست آمده براي پرورش گردشگري در مکزيک صرف مي‌شود که ۸۰ درصد آن (از ۵۰ درصد در سال ۲۰۰۲ و ۷۰ درصد در سال ۲۰۰۶) به صورت مستقيم در اختيار انجمن گردشگري مکزيک قرار مي‌گيرد که مسؤوليت ترويج گردشگري داخلي و بين المللي را برعهده دارد.
 
ويزاي عادي اين کشور براي پاسپورت‌هاي خارجي به پرداخت هزينه‌اي براي انجام خدمات کنسولي نيازمند است. اين هزينه تمام بازديدکنندگان خارجي از مکزيک را شامل شده که در مواردي مطابق با تفاهمنامه‌هاي وزارت امور خارجه براي ارتقاي گردشگري و تجارت و همينطور تبادلات فرهنگي، شامل معافيت‌هايي مي‌شود. مبلغ قابل پرداخت براي اين ويزا که در سال ۲۰۰۵ مطرح شد، براي هر فرد ۵۳۵ پزو بود. (اگر اين خدمات در مکزيک ارائه شوند، شامل ۲۱ درصد کاهش خواهند بود(.
 
بازديدکنندگان از نيوزيلند بايد هزينه‌اي براي ويزاي بازديدکننده پرداخت کنند، اگرچه توافقنامه‌هايي براي ۶۰ کشور موجود است که نياز به ويزاي کوتاه مدت براي آن کشورها برداشته شده است. نرخ فعلي درخواست اين ويزا، ۱۳۰ دلار نيوزيلند براي متقاضيان از کشور استراليا و جزاير اقيانوس آرام و ۱۶۲ دلار براي متقاضيان داخل کشور نيوزيلند و يا خارج از آن، تعيين شده است.
 
به علاوه ويزاهاي ترانزيتي براي افرادي که کمتر از ۲۴ ساعت و در مسير سفر به مقاصد ديگر در نيوزيلند توقف دارند، الزامي بوده و مبلغ فعلي آن ۱۶۵ دلار تعيين شده است، علاوه بر ۶۰ کشوري که با نيوزيلند توافقنامه لغو رواديد دارند، ۲۲ کشور ديگر نيز از پرداخت اين هزينه معاف هستند. در هر دو مورد، اين هزينه‌ها براي پوشش هزينه‌هاي اداري آماده سازي ويزا و تأمين امنيت مرزها مورد استفاده قرار مي‌گيرند.
 
بازديدکنندگاني که از چين و به صورت تورهاي گروهي به نيوزيلند سفر مي‌کنند به پرداخت هزينه‌اي براي ويزاي گروهي بازديدکنندگان از چين ملزم هستند. هزينه  اين ويزا براي هر فردي که به عنوان عضوي از طرح وضعيت مقاصد تأييد شده سفر مي‌کند، برابر با ۵۰ دلار بوده و براي افرادي که با تور سفر کرده و جزئي از اين طرح نيست، برابر با ۸۰ دلار است. اين مبالغ نيز براي پوشش هزينه‌هاي اداري آماده‌سازي ويزا و تأمين امنيت مرزها استفاده مي‌شود که البته به دليل ماهيت گروهي بودن اين تورها کمتر خواهد بود.
 
کشور پرتغال به غير از ويزاي شينگن براي سفرهاي کوتاه مدت، هزينه‌هاي ديگري نيز در سال ۲۰۰۵ مطرح کرد که افراد خارجي براي ورود به اين کشور به پرداخت آن‌ها ملزم هستند، مانند ويزاي اقامت کوتاه مدتي که در مرزها براي افراد صادر مي‌شود که هزينه آن براي سفر با دلايل خاص يا غير منتظره ۸۵ يورو است و هزينه‌هايي که بايد توسط متصديان براي کنترل مرزها در کشتي‌ها و در فرودگاه‌ها پرداخت شود به ترتيب ۳۲۰ و ۲۱۳ يورو است.
 
گروهي از ماليات‌هاي ديگر اين کشور با عنوان ماليات‌هاي مرزي نيز در سال ۲۰۰۵ مطرح شد که شاملِ عوارض ورود و خروج (به مبلغ سه يورو براي هر مسافر) خارج شدن کشتي‌ها از بندرگاه‌ها (۸۰ يورو براي هر کشتي) و خارج شدن خدمه از کشتي و ورود به خاک يک کشور (يک يورو) مي‌شود، اين هزينه‌ها در پنج سال گذشته تغييري نداشته است.
 
در آفريقاي جنوبي شهروندان کشورهاي ديگر که براي اهداف گردشگري يا تجارت قصد بازديد کوتاه مدت از اين کشور را دارند، ۹۰ روز يا کمتر به ويزاي بازديدکنندگان نياز دارد. هزينه‌هاي اداري صدور اين ويزا که در سال ۲۰۰۲ معرفي شد برابر با ۴۲۵ رند (به طور متوسط) بوده و در پنج سال گذشته نرخ آن را تغيير نداده‌اند. »
 
اين گزارش که دي‌ماه ۱۳۹۶ از سوي دفتر مطالعات فرهنگي مرکز پژوهش‌هاي مجلس ترجمه شده تنها به قوانين کشورهايي اشاره داشته که ويزا را ماليات‌ مرتبط با ورودي‌ها و خروجي‌ها شناسايي کرده‌اند.

منبع : خبرگزاري ايسنا

این خبر را با دوستان خود به اشتراک بگذارید



تگ ها