City Id =8

انتخاب استان

برنامه ریز

چقدر میخوای خرج کنی؟! (قیمت ها به تومان است) چیکار می خوای بکنی ؟ چقدر وقت داری؟!

نقش تماشاخانه‌هاي خصوصي در تئاتر ايران (1395/04/27)

فعاليت تماشاخانه هاي خصوصي که در چند سال اخير رونق بيشتري گرفته در صورت حمايت نهادهاي رسمي مثل وزارت ارشاد و شهرداري‌ها مي تواند نخستين گام‌ها در جهت ارتقاي وضعيت اقتصادي تئاتر باشد.
نقش تماشاخانه‌هاي خصوصي در تئاتر ايران

به گزارش بزنيم بيرون ، راه اندازي تماشاخانه هاي خصوصي در شهرهاي مختلف کشور اتفاق مثبتي است که در چند سال اخير و در شرايط بحراني تئاتر امروز ما رخ داده اما با وجود محاسني که اين طرح دارد شاهد انتقادها و نارضايتي هنرمندان و حتي خودِ مديران تماشاخانه هاي خصوصي از نحوه فعاليت و مشکلاتي که در اداره اين سالن ها وجود دارد، هستيم.

تاسيس تماشاخانه هاي خصوصي نخستين گام براي ارتقاي رونق اقتصادي

افتتاح اين تماشاخانه‌ها جزو اولين گام هايي است که در راستاي رشد و رونق اقتصادي تئاتر خصوصي صورت گرفته است اما اين طرح نياز به مراقبت و البته نقد و بررسي دارد که همين امر باعث شد در گزارشي به مسايل مبتلابه اين مکان‌هاي هنري بپردازيم.

اين تماشاخانه ها در طول ۳ - ۴ سال اخير به هنرمندان و البته قشر جوان و کمتر باتجربه تئاتر اين فرصت را داده اند تا با فراغ بال بيشتري به اجراي نمايش‌هاي مدنظرشان بپردازند. البته اجراي تئاتر در چنين تماشاخانه هايي سختي ها و شرايط خاص خودش را دارد و بعضا شاهديم که برخي از هنرمندان از اجرا در چنين سالن هايي ابراز نارضايتي کرده اند چون معمولا انتظاري که هنرمندان از امکانات و مناسبات اجرا در سالن هاي خصوصي دارند کاملا متفاوت از اجرا در سالن هاي دولتي است که سال‌ها تجربه حضور در آنها را داشته‌اند.

دريافت درصد و کف فروش از گروه هاي اجراکننده، انتظار فروش بالاي نمايش ها، لزوم بهره گيري از چهره هاي شناخته شده، اجراي همزمان سه اثر نمايشي در يک سالن و ... از جمله مشکلاتي است که متقاضيان اجرا در تماشاخانه هاي خصوصي مطرح مي کنند اما با وجود همه اين مسايل باز هم بخشي از اهالي تئاتر ترجيح مي دهند به جاي دوندگي براي گرفتن يک سالن اجراي دولتي، حتي با پرداخت هزينه اي بيشتر و البته شرايطي آسوده تر نمايششان را در تماشاخانه اي خصوصي به صحنه ببرند.

از طرف ديگر درست است که تماشاخانه هاي خصوصي فضاي فعاليت براي نسل جوان تئاتري را فراهم کرده اند اما اين ميدان دادن بي محابا به نسل جواني که هنوز در دانشگاه مشغول تحصيل است و يا به تازگي فارغ التحصيل شده و تجربه کار حرفه اي و اجراي عمومي ندارد، توهم حرفه اي بودن و با تجربه شدن را بدون آموزش ديدن و کسب تجربه در آنها به وجود مي آورد. اين اقدام در نهايت به ضرر تئاتر و البته همين نسل جوان تمام مي شود چون اين افراد بدون ارزيابي و آزمون و خطا فرصت عرضه عمومي آثار و اتودهاي کلاسي شان را پيدا کرده اند، بدون اينکه بتوانند به درستي خوب را از بد تشخيص داده و کسب تجربه و دانش کنند.

براي بررسي دقيق‌تر مسايل و مشکلات اداره تماشاخانه‌هاي خصوصي و تاثيري که بر جريان تئاتر کشور در چندسال اخير داشته‌اند با تعدادي از مديران تماشاخانه‌هاي خصوصي داشته‌ايم که هر يک از منظر خود به بررسي موضوع پرداخته‌اند.

شاهين چگيني مدير تماشاخانه «مشايخي» در همين زمينه به خبرنگار مهر عنوان مي کند: الان به نمايش ها و کارگردان هايي بها داده مي شود که وقتش نيست به صورت حرفه اي اجرا داشته باشند بلکه نياز به کسب تجربه بيشتري دارند. ما داريم افرادي را صاحب رزومه تئاتري مي کنيم که در حالت ايده آل بايد ۱۰ سال ديگر وارد عرصه حرفه اي تئاتر شوند. الان من به عنوان مدير يک تماشاخانه اين اشتباه را به واسطه نياز مالي که وجود دارد، مرتکب مي شوم تا چراغ تماشاخانه ام روشن بماند. اين اشتباه را ديگر تماشاخانه ها هم مرتکب مي شوند. راه حل اين معضل برعهده اداره کل هنرهاي نمايشي به عنوان متولي اين امر است تا تماشاخانه ها به دليل بحران مالي تن به هر اجرايي ندهند. با اين روش نسل مدعي تربيت مي شود که ديگر کسي جلودارش نيست و به تئاتر مملکت آسيب مي رساند.

بحران فعاليت پلاتوهاي غير مجاز

پرداختن به مشکلاتي که مديران تماشاخانه هاي خصوصي با آن روبرو هستند نيز طرف ديگر ماجراي فعاليت تماشاخانه هاي خصوصي است. اگر نگاهي به روي ديگر سکه بيندازيم شاهد مشکلاتي هستيم که مديران تماشاخانه هاي خصوصي براي سرپا نگه داشتن اين سالن ها با آن روبرو هستند. هزينه ساخت و ساز و راه اندازي يک تماشاخانه خصوصي، مشکلاتي که در راستاي دريافت مجوز فعاليت بايد از سر بگذرانند، فعاليت غير مجاز و غير قانوني برخي از تماشاخانه ها و پلاتوهايي که در سراسر شهر فعال هستند و مي توانند اعتبار و شان ديگر تماشاخانه هايي را که با هدف ارتقاي سطح فرهنگ و هنر و رونق اقتصادي تئاتر فعاليت مي کنند زير سوال ببرد و... از جمله مشکلاتي است که اين تماشاخانه ها با آن روبرو هستند.

داوود نامور مدير تماشاخانه «بازيگاه» درباره فعاليت پلاتوهاي غير مجاز به خبرنگار مهر مي گويد: بيشتر از ۴۰ پلاتوي تمرين بدون مجوز در سطح شهر در حال فعاليت هستند که همين مساله کار را براي ما سخت کرده است. هميشه بر اين نکته تاکيد داشتم که اگر مي خواهيم تئاتر و تماشاخانه هاي ما پابرجا بماند پلاتوها و تماشاخانه هاي خصوصي مان بايد صاحب يک صنف شوند چون در غير اين صورت همانطور که ما مجوز فعاليت دريافت کرديم به راحتي اين مجوز مي تواند باطل شود و ديگر اجازه کار نداشته باشيم. اگر همه پلاتوهاي تمرين و تماشاخانه هايي که مجوز آموزشگاه دارند براي دريافت مجوز قانوني اقدام کنند و زيرمجموعه يک صنف قرار بگيرند ديگر چنين مشکلاتي نخواهيم داشت.

انتظار مديران تماشاخانه هاي خصوصي از دولت

لزوم حمايت نهادهاي دولتي در جهت گسترش و فعاليت بيشتر اين تماشاخانه ها از جمله انتظاراتي است که مديران تماشاخانه هاي خصوصي دارند. در همين راستا خبر تشکيل صنف تماشاخانه هاي خصوصي که مدتي است مطرح شده مي تواند نويدبخش نظام‌مند شدن فعاليت اين تماشاخانه ها و قانوني شدن مطالباتشان با تشکيل اتاق فکري متشکل از مديران تماشاخانه هايي که به شکل قانوني مشغول به فعاليت هستند، باشد.

در همين راستا مهدي شفيعي مديرکل هنرهاي نمايشي نيز در گفتگو با مهر درباره نياز به شکل‌گيري و راه‌اندازي سالن‌هاي خصوصي تئاتر  عنوان مي کند: آنچه مسلم است در شرايط حاضر با اتفاقات خوبي که به لحاظ کميت در حوزه آموزش عالي و مؤسسات علمي و کاربردي افتاده، با افزايش گروه‌ها و فارغ التحصيلان رشته‌هاي هنري مواجهيم ولي مانند ساير رشته‌هاي دانشگاهي، روند افزايش گروه‌ها و فارغ‌التحصيلان دانشگاهي تناسبي با بازار کار و فعاليت ندارد.

وي اظهار مي کند: راهکاري که در تمام رشته‌ها به آن پرداخته‌اند توجه به ظرفيت‌هاي دولتي و قانوني براي فعاليت‌هاي بخش خصوصي است. ما هم ناگزيريم در فضاي هنري براي جبران کمبود سخت افزارها و افزايش امکان فعاليت فارغ التحصيلان و گروه‌هاي هنري، ظرفيت‌هاي موجود کشور و دولت را براي تقويت بخش خصوصي فعال کنيم. مؤسسات فرهنگي و هنري به ويژه مؤسسات تک منظوره هنري ظرفيت بسيار مناسبي براي فعاليت قانوني بخش خصوصي هستند. قطعا سالن‌هاي خصوصي تئاتر نياز به حمايت هاي معنوي و مادي دولتي هم دارند. حمايت مادي دولتي هم مي‌تواند براي ايجاد جذابيت‌هايي براي ورود بخش‌هاي اقتصادي و صنعتي براي حمايت از اين مؤسسات و همچنين بخشودگي عوارض و موارد مربوط به ماليات وجود داشته باشد.

مشکلات دريافت مجوز فعاليت

گرفتن مجوز فعاليت يکي از اولين اقداماتي است که تماشاخانه هاي خصوصي بايد انجام دهند که در حال حاضر براي سالن هايي که قرار است از اين پس افتتاح شوند بايد به صورت موسسه تک منظوره باشد اما برخي از تماشاخانه ها هستند که همچنان با مجوز فعاليت موسسه فرهنگي هنري چند منظوره مشغول فعاليت هستند و وزارت ارشاد براي اجراي نمايش هايي که در اين سالن ها به صحنه مي روند مجوز قانوني صادر مي کند.

چگيني درباره مشکلات تماشاخانه هاي خصوصي در گرفتن مجوز مي گويد: در حال حاضر يکي از عمده ترين مشکلاتي که تماشاخانه هاي خصوصي دارند مساله اماکن است و بسياري از تماشاخانه هايي که تاکنون نتوانستند پروانه فعاليتشان را بگيرند در اماکن گير کرده اند. اماکن حتي نسبت به تماشاخانه هايي که قبلا مجوزشان را دريافت کرده اند سخت گيري مي کند چون شناختي از روند فعاليت يک تماشاخانه خصوصي ندارد. بخش عمده اي از وظيفه حل اين مشکلات برعهده اداره کل هنرهاي نمايشي است که اصولا ساز و کار فعاليت تماشاخانه هاي خصوصي را براي اداره اماکن جا بيندازد. اماکن فقط بايد ملک را مورد بررسي قرار دهد و سخت گيري بيشتري نسبت به بقيه مجوزها نداشته باشد چون اين تماشاخانه ها مجوزشان را از وزارت ارشاد دريافت کرده اند. البته بهتر است با تاسيس صنف تماشاخانه هاي خصوصي، نماينده اين صنف وارد مذاکره با اماکن شود چون از طريق صنف کار ما و پيگيري فعاليت تماشاخانه ها وجهه قانوني پيدا مي کند.

تماشاخانه هاي مشايخي، باران، ارغنون، بازيگاه، هماي سعادت، فانوس و موج نو تماشاخانه هاي مستقر در تهران هستند که مجوز لازم را دارند و پروانه کار دريافت کرده اند.

خيام وقار کاشاني مدير تماشاخانه «باران» که يکي از فعال‌ترين تماشاخانه‌هاي بخش خصوصي در تهران است درباره چگونگي راه اندازي اين مرکز و نحوه گرفتن مجوزهاي مورد نياز به خبرنگار مهر مي‌گويد: به دليل اينکه اداره کل هنرهاي نمايشي هيچ قانون و آيين مدوني براي تاسيس سالن خصوصي تئاتر نداشت به ما پيشنهاد دادند مجوز موسسه فرهنگي هنري تک منظوره بگيريم که در اساسنامه اين موسسه فعاليت ما گنجانده شود. فعاليت ما هم شامل ساخت و تجهيز مکان اجراي تئاتر و توليد تئاتر مي شد. اين بند در اساسنامه فعاليت ما را براي راه اندازي سالن اجراي تئاتر قانوني مي کند.

وي ادامه مي دهد: ما اين مجوز را از دبيرخانه موسسات تک منظوره معاونت هنري وزارت ارشاد گرفتيم که امضاي خود آقاي مرادخاني زير مجوز فعاليت ما خورده است. البته قبلا، هم ما و هم برخي ديگر از دوستاني که اقدام به تاسيس سالن تئاتر کرده بودند و البته برخي هنوز هم به همين شيوه فعاليت مي کنند با مجوز آموزشگاه هنرهاي نمايشي اين کار را مي کرديم که بعدا به ما اعلام کردند که مجوز ما براي داشتن سالن نمايش، ديگر اعتبار ندارد و ما صرفا مي توانيم به امر آموزش بپردازيم و اگر مي خواهيم سالن اجرا داشته باشيم بايد موسسه فرهنگي هنري تک منظوره ثبت کنيم. آن زمان ثبت اين موسسه بيش از يک سال زمان برد اما در حال حاضر مراحل ثبت موسسه تک منظوره راحت تر شده است.

لزوم حمايت شهرداري و صدا و سيما از بخش خصوصي

حمايت دولت و شهرداري از تئاتر خصوصي يکي از درخواست هاي مديران تماشاخانه هاي خصوصي است. حتي اگر به صورت مستقيم اين حمايت صورت نگيرد رسانه ملي، شهرداري تهران و همچنين اداره کل هنرهاي نمايشي مي توانند با کمک به تبليغات و اطلاع رساني نمايش هاي روي صحنه به رونق گرفتن سالن هاي تئاتري کمک شاياني بکنند.

وقار کاشاني در اين باره يادآور مي شود: وزارت ارشاد امکاني در اختيار دارد که از طريق آن مي تواند آثار فرهنگي و هنري را در نشريات و مجلات به صورت رايگان منتشر کند اما کسي از اين طرح خبر ندارد. اداره کل هنرهاي نمايشي هم به ما قول حمايت داده است و تاکنون نيز اگر به ما کمک مالي آنچناني نکرده ولي بخشي از هزينه گروه هايي را که در اين سالن اجرا رفته اند، تقبل کرده است. در صنفي هم که قرار است تماشاخانه هاي خصوصي تشکيل دهند اين برنامه را ارايه داده ايم که ما ابتداي هر سال برنامه ها و فعاليت هايمان را به اداره کل هنرهاي نمايشي ارايه دهيم و آنها بر همين اساس به ما سوبسيد بدهند.

وي مي افزايد: اگر دولت از تماشاخانه هاي خصوصي حمايت نکند و سهم خودش را در زمينه حمايت از کارهاي فرهنگي نپردازد اين طرح ورشکست شده و تا چندين سال ديگر کسي سراغش نمي رود. مشکل اصلي ما مساله تبليغات است. اگر شهرداري سهم خودش را از يک رويداد فرهنگي برعهده نگيرد سالن هاي خصوصي با شکست روبرو مي شوند. اگر صدا و سيما نيز کمي از فضاي بسته و سخت گيرانه اش فاصله بگيرد اتفاق درخشاني براي اطلاع رساني و معرفي آثار نمايشي ما مي افتد و ما مي توانيم با اين کمک ها روي پاي خودمان بايستيم در حاليکه اين کمک ها هزينه اي براي اين نهادها و سازمان ها ندارد. وزارت ارشاد امکاني در اختيار دارد که از طريق آن مي تواند آثار فرهنگي و هنري را در نشريات و مجلات به صورت رايگان منتشر کند اما کسي از اين طرح خبر ندارد.

ميلاد شجره مدير تماشاخانه «موج نو» نيز در زمينه حمايت دولت به خبرنگار مهر مي گويد: اداره کل هنرهاي نمايشي تلاش زيادي در جامه عمل پوشاندن به نيازهاي تماشاخانه هاي خصوصي مي کند اما انتظار يک سوبسيد دولتي داريم و بايد حتما يک بودجه ثابت براي تماشاخانه هاي خصوصي تعريف شود.

داوود نامور نيز در زمينه لزوم حمايت هاي دولتي از تماشاخانه هاي خصوصي معتقد است: اگر اداره کل هنرهاي نمايشي ما را تحت حمايت خودش قرار ندهد در چند سال آينده اين تماشاخانه ها نمي توانند به کارشان ادامه بدهند. من حتي با رحمت اميني رييس اداره ارزشيابي و نظارت نيز صحبت کردم چون بسيار اتفاق خوبي است اگر نظارت و ارزشيابي از درون سالن ها آغاز شود به اين مفهوم که مسئولان بدانند ما به چه کمک ها و حمايت هايي نيازمنديم و چه امکاناتي کم داريم و اگر اين رويه شکل بگيرد ديگر تماشاخانه اي بدهکار نخواهد ماند. درست است که ما به صورت خصوصي فعاليت مي کنيم اما دوست داريم زير نظر اداره کل هنرهاي نمايشي هم باشيم.

جذب مخاطب با ترفندهاي گوناگون

مساله جذب مخاطب براي تماشاخانه اي که از حمايت دولتي و سوبسيد برخوردار نيست و مجبور است به تنهايي هزينه هاي جاري تماشاخانه، تامين و به روز رساني امکانات و تجهيرات، حقوق کارمندان و... را برعهده داشته باشد، کار مشکلي است. همين مساله باعث شده که برخي از تماشاخانه ها کيفيت را فداي کميت کنند و براي بقا مجبور شوند دست به اقداماتي نظير دادن اجرا به نمايش هايي که از چهره هاي شناخته شده بهره برده اند و تعداد مخاطبانشان تامين است و يا اجراي سه نمايش در هر روز و همچنين گرفتن درصدهاي نامتعارف دست بزنند. درحاليکه جذب مخاطب به اين شکل يک راه حل کوتاه مدت است و شايد تنها به صورت مقطعي بتواند مشکل تامين هزينه هاي تماشاخانه هاي خصوصي را حل کند.

محمد صمدي راد مدير تماشاخانه «ارغنون» در گفتگو با خبرنگار مهر درباره اين مساله عنوان مي کند: چند سال قبل تئاتر کشور با مشکل کمبود کار و فعاليت هنرمندان مواجه بود، بعد اجراي آثار بيشتر شد اما اين بار سالن اجرا کم داشتيم. در حال حاضر مشکل کمبود سالن برطرف شده و تقريبا هر کارگرداني که بخواهد مي تواند در يکي از سالن ها کارش را به صحنه ببرد اما مشکل جديدي که پيدا کرده ايم، مشکل مخاطب است. انتظار ما از دولت اين است که براي جذب مخاطبان به تئاتر فرهنگسازي کند. بايد فرهنگسازي از تئاتر کودک آغاز شود. وقتي مخاطب کودک ما در طول ماه حداقل يک تئاتر ببيند زماني هم که بزرگ شد اين کار را ادامه مي دهد و ارتباطش با تئاتر قطع نمي شود. براي اين کار لازم است فرهنگسازي و تبليغات گستره اي صورت گيرد. اين اطلاع رساني ها مي تواند در دانشگاه هايي غير از دانشکده هاي هنري نيز انجام گيرد.

لزوم بالارفتن کيفيت آثار

محمد حسن نجفي مدير تماشاخانه «سه نقطه» هم در گفتگو با مهر براي حل اين مشکل پيشنهاد مي دهد: هر مجموعه اي که به صورت خصوصي فعاليت مي کند نيازهاي خودش را دارد و براي امرار معاش مجبور است حداقل کف فروش را از گروه ها دريافت کند. تنها راه حل اين مشکل اين است که کيفيت آثاري که در اين سالن ها اجرا مي گيرند بالا برده شود تا از اين طريق مخاطبان بيشتري جذب شوند. به عنوان نمونه به دليل اينکه نمايش خوبي براي اجرا در تماشاخانه پيشنهاد نشده بود ما ترجيح داديم فروردين و ارديبهشت اجرايي نداشته باشيم.

علي‌رغم تصوري که از ساز و کار فعاليت تماشاخانه هاي خصوصي وجود دارد به نظر مي رسد به دليل مواردي که در اين گزارش مطرح شد هنوز بسياري از اين تماشاخانه ها نتوانسته اند به سوددهي مناسب برسند به خصوص تماشاخانه هايي که از سالن هاي کوچکتري برخوردار بوده و به لحاظ جغرافيايي در مرکز شهر قرار ندارند.

سعيد دولتي مدير تماشاخانه «هماي سعادت» که در غرب تهران فعاليت مي کند، در اين باره به خبرنگار مهر مي گويد: من به عنوان مدير اين تماشاخانه هنوز به سوددهي نرسيده ام. علاقه شخصي من اين است که اين موسسه بتواند به عنوان يک کمپاني تئاتر فعاليت کند اما از طرف ديگر بايد هزينه هاي سالن را هم تامين کنيم. تا به حال دخل و خرج ما با هم برابر بوده است به اين معني که متضرر نشديم اما سود هم نکرده ايم.

صمدي مدير تماشاخانه «ارغنون» نيز مي گويد: معتقدم براي تاسيس يک تماشاخانه خصوصي ابتدا بايد يک برآورد بودجه دقيق از هزينه هاي پيش رو داشت چون شاهد بوديم برخي وارد اين کار شده اند و بعد از مدتي متوجه شدند که برآوردي که کرده اند کمتر از هزينه هايي است که پيش رويشان قرار گرفته است به همين دليل نمي توانند به کارشان ادامه بدهند.

انتقادات به مديريت تماشاخانه هاي خصوصي غير منصفانه است

چگيني مدير تماشاخانه «استاد مشايخي» نيز درباره انتقاداتي که به مديريت و اداره تماشاخانه هاي خصوصي مي شود، بيان مي کند: من به عنوان شخصي که چند سال است به عنوان مدير يک تماشاخانه فعاليت دارم، لمس مي کنم که با چه مشکلاتي روبرو هستيم؛ مشکلاتي که اصلا از بيرون ديده نمي شود چون از بيرون ما را به عنوان يک ماشين حساب مي بينند. به عنوان مثال يکي از مشکلات ما اين است که با احتساب تعطيلي هاي رسمي و غيررسمي نزديک به ۳ - ۴ ماه از سال را تعطيل هستيم اما هزينه هاي ما از جمله پرداخت حقوق پرسنل و پرداخت اجاره مکان سرجاي خود هستند. با اين حجم از دردسر و گرفتاري دخل و خرج ما اصلا با هم جور در نمي آيد اما متاسفانه از بيرون آنقدر به ما انتقادهاي بي رحمانه مي شود که دلسردمان مي کند. حتي برخي از هنرمندان ما تعرفه هاي تماشاخانه هاي خصوصي را با تعرفه هاي يک سالن دولتي مقايسه مي کنند که اصلا انصاف نيست.

به نظر مي رسد با تشکيل صنف تماشاخانه هاي خصوصي برخي از مشکلات تماشاخانه ها حل شود و راحت تر بتوانند از طريق اين صنف مسايل و معضلاتشان را به صورت قانوني پيگيري کنند.

چگيني که مسئول پيگيري راه اندازي صنف تماشاخانه هاي خصوصي است در اين باره توضيح مي دهد: در حال حاضر ۷ تماشاخانه از تهران و ۳ تماشاخانه از شهرستان هاي ساري و قم و کرمان که مجوزهاي لازم براي تاسيس سالن تئاتر را دارند جزو اعضاي صنف به حساب مي آيند. اين درحالي است که در تهران ۲۰ تماشاخانه و در شهرستان ها ۱۴ تماشاخانه ديگر مشغول فعاليت هستند و تماشاخانه هاي فعالي هم هستند. اين تماشاخانه ها مجوز اجراي تئاتر برايشان صادر مي شود اما اساسا پروانه لازم براي کار را دارا نيستند. مساله مهمي که براي ما وجود دارد اين است که ما نزديک به ۴۰ تماشاخانه فعال داريم که مي توانند عضو صنف ما شوند چون اداره کل هنرهاي نمايشي براي اجراي نمايش در اين مکان ها مجوز صادر مي‌کند اما مجوزهاي قانوني شان از وزارت کار هنوز صادر نشده و مثلا برخي در مرحله دريافت مجوز از اماکن هستند و يا برخي ديگر مجوز حراست ندارند. تلاش ما اين است که اين تماشاخانه ها را هم وارد صنف کنيم.

راه افتادن صنف در آينده‌اي نزديک

وي درباره زمان راه اندازي اين صنف و تشکيل اولين مجمع عمومي آن، عنوان مي کند: ما آگهي نوبت اول را اول ارديبهشت ماه در روزنامه صبا چاپ کرده ايم و از افرادي که در سطح شهر تماشاخانه اي دارند که با شرايط ما منطبق است، دعوت کرديم که اعلام حضور کنند تا ما دعوت نامه مرحله دوم را برايشان بفرستيم و مدارکشان را دريافت کنيم. در مرحله بعد بايد آگهي مرحله دوم يعني تشکيل مجمع را به روزنامه ها بدهيم. اساسنامه کمي ايراد داشت که از طرف وزارت کار به من عودت داده شده تا ايرادهايش برطرف شود و بعد از ارايه مجدد اساسنامه به وزارت کار ما مي توانيم آگهي مرحله دوم را منتشر کنيم. ۲۰ روز بعد از چاپ آگهي مرحله دوم بايد مجمع تشکيل شود که در اين مجمع نماينده وزارت کار حضور دارد و نتيجه مجمع را صورت جلسه مي کند و به وزارت کار ارايه مي دهد و بعد به عنوان يک صنف به ما پروانه داده مي شود.

توجه به کيفيت آثاري که در اين تماشاخانه ها به صحنه مي روند، پيگيري مطالبات تماشاخانه هاي خصوصي از طريق دولت، توجه به نوع فعاليت و مجوزهايي که براي اين سالن ها صادر مي شود، تبديل اين مکان ها به مراکز فرهنگي و برگزاري کارگاه هاي آموزشي و سمينارهاي مختلف، همراهي و تعامل بخش خصوصي و دولتي در جهت ارتقاي سطح تئاتر در کشور، شکل گيري روابط عمومي هاي حرفه اي و متخصص در هر تماشاخانه براي معرفي درست عملکرد سالن ها، برنامه ريزي براي داشتن مخاطبان ثابت در هر تماشاخانه، ارتقاي امکانات و تجهيزات سالن ها، مساله بيمه کارمندان تماشاخانه ها و بسياري موارد ديگر انتظاراتي است که از فعاليت تماشاخانه هاي خصوصي مي رود.

اميد است با راه اندازي صنف تماشاخانه هاي خصوصي بتوان قدمي در جهت رشد و ترويج تئاتر بين مردم و کمک به اهالي تئاتر براي اجراي آثار نمايشي شان برداشت تا هنرمندان همچون سال هاي نه چندان دور ترجيح ندهند عطاي اجراي تئاتر را به لقايش ببخشند.


نویسنده : آروین موذن زاده
منبع : خبرگزاري مهر

این خبر را با دوستان خود به اشتراک بگذارید



تگ ها