آتشکده چهارقاپی از بناهای معروف و باستانی اواخر دوره ساسانیان با اضلاع مربع شکل و مساحتی در حدود ۶۲۵ متر مربع، از بزرگترین آتشکده های ایران در این عصر به شمار می رود. این بنا نسبت به زمین های اطرافش بالاتر بوده و اختلاف سطحی در حدود ۴.۵ متر دارد. به چهارقاپی، چهار درب می گویند و علت این نامگذاری، وجود چهار تاق عظیم به عنوان درگاه ورودی به سمت فضای داخل آتشکده است تا در مراسم های آیینی مردم بتوانند از چهار طرف آن آتش را نظاره کنند. در دوره ساسانیان معابد آتش از اهمیت بسیار بالایی برخوردار بودند در عصر ساسانیان، آتش مقدس در بنایی چهار در و منطبق به جهات شمالی-جنوبی قرار می گرفت و پیروان دین زرتشت برای نیایش بدون نزدیک شدن به محل قرار گیری آتش، مراسم و نیایش دینی را انجام می دادند. بنای مذکور در دوره خسرو پرویز، نزدیکی قصر وی ساخته شد و به عنوان مکانی آیینی برای عبادت افراد این کاخ به شمار رفت.